Het is stil in het oude Zweedse houten huis midden in het bos. Alleen de wind laat het huis en de bomen kraken.

De kinderen kijken een dvd en zitten op de bank onder een slaapzak. Dit is de enige kamer die we een beetje warm kunnen houden. Marco slaapt en ik wou dat ik een grote bruine beer was die nu in winterslaap kon gaan.

Ik kan het niet meer. Ik kan niets doen.

Laat dat nou precies iets zijn waar ik niet goed in ben.

Mijn gedachten dwalen terug in de tijd. Aankomen in Zweden, het vrije gevoel en al snel een schoonmaakbaan die wat geld opleverde. Marco had veel gesprekken met bedrijven over mogelijkheden voor zijn dronewerk.

En nu?

Door een wetswijziging is het in heel Zweden verboden om drones met een camera eronder te vliegen. De veelbelovende toekomst voor het dronewerk ging in rook op. Ambitieuze plannen weg.

Toch bleven we positief!

Na vele uren hard werken op de boerderij in Backsjön – en helaas niets terug krijgen – verloren we steeds meer van onze innerlijke energie. Daar lagen we dan, neerslachtig in bed.

Maar ineens was er een klein vonkje hoop.

De telefoon gaat!

Het is de vrouw uit Undrom, de dame met wie we vaker contact hadden. Haar dochter helpt mij met paardrijden.

Stilletjes stappen we uit bed, trekken een winterbroek aan en stappen in ons busje.

Die ochtend flitste het verleden aan me voorbij als een hogesnelheidstrein. Die ochtend waarop ik wenste dat ik die grote bruine beer was.

Ik zag de toekomst zwart in.

Toen gebeurde er een wonder!

Ik zal het nooit vergeten. Het was alsof er een engel uit de hemel viel.

Deze engel raapte ons allemaal op.

Op weg naar een nieuw avontuur!

Deze vrouw uit Undrom is geweldig, met het doorzettingsvermogen van een echte Noordse vrouw. Moeder van twee dochters en samen met haar man aan het werk op de boerderij waar ze melkkoeien hebben.

Soms lijkt het alsof ze alles kan: een bos kappen, mensen helpen, nog even snel een huis renoveren.

Ik stond vaak versteld van de drive van deze uitzonderlijk sterke vrouw.

Die ochtend sprak ze de magische woorden:

“Jullie mogen tijdelijk in ons rode huis wonen.”

Gevolgd door de vraag:

“Kunnen jullie helpen het gele huis schoon te maken? Dan verhuizen wij daar vandaag naartoe. Morgen kunnen jullie je spullen inpakken en in het rode huis slapen.”

Daar is het veilig en warm.

Nog nooit waren we als gezin zo snel in de auto gesprongen, met een boterham tussen de tanden en een flesje water om te drinken.

De hele dag hielpen we mee met schoonmaken, verhuizen en eten klaarmaken, alsof we deel waren van dit gezin.

Ongelooflijk gastvrij.

Er volgden veel tranen van ongeloof.

Omdat ik nog steeds geen vast inkomen had – op een paar schoonmaakklussen na – en Marco helemaal niets, hadden we geen geld om huur te betalen.

Ook dat was eerder besproken.

De deal was heel simpel: we mochten er wonen en in ruil daarvoor hielpen we op de boerderij. Eens per twee weken een weekend melken, ’s ochtends en ’s avonds, en altijd op dinsdag- en zaterdagmiddag.

Vol enthousiasme reageerde ik:

“Wat geweldig, welkom hier! Jullie mogen bij ons blijven.”

Nu ik dit schrijf, heb ik daar veel moeite mee.

Een van mijn grootste zwaktes is mijn enorme enthousiasme om mensen te helpen. Zelfs als ik zelf niets heb.

Als een paard met oogkleppen op liet ik me leiden.

Groeiend van blijdschap dat we misschien weer een vriendschap konden opbouwen. Op dat moment komt er een bom aan energie vrij.

Dat Pippi Langkous-gevoel: je kunt alles aan.

De eerste weken in Undrom gaan voorbij.

Een warm huis, een vaste baan als schoonmaker op de school hier in het dorp; we hebben de eerste storm positief doorstaan.

We mogen zelfs mijn arbeidscontract van zes maanden vieren met Zweedse vrienden. Lekker eten en een grote taart.

Inmiddels spreken we ook een beetje Zweeds.

Bloed, zweet en tranen heeft het ons gekost – daarover later meer in een andere blog.

We zijn weer begonnen met bergop klimmen.

Het voelt onwerkelijk als de makelaar uit Nederland belt.

Ons appartement, dat onverkoopbaar was en ons jarenlang hoofdpijn bezorgde, is verkocht!

Marco en ik rennen naar buiten en schreeuwen zo hard als we kunnen, bijna overmand door geluk!

Als twee Vikingen roepen en huilen we van vreugde om deze overwinning.

Al snel stellen we een voorlopig koopcontract op.

Weer een stap in de goede richting, op weg naar onze droom!

De dagen gaan heel snel.

Ik werk vijf dagen per week zes uur en tien minuten en daarnaast doe ik ook het afgesproken werk op de boerderij.

Stinkend naar mest melken we met veel plezier samen de koeien. Marco voert en ruimt mest; ik zorg voor het melken.

De meiden helpen vaak mee en thuis beginnen we ons eigen boerderijtje.

Op dat moment kunnen we er heerlijk over dagdromen.

We sluiten een mooie, inspirerende en vooral avontuurlijke periode in Backsjön op een wat verdrietige manier af.

We zijn deze mensen enorm dankbaar dat ze ons de kans gaven om voet te zetten in het Noorden.

Daarna stopt het contact.

Avontuur is besmettelijk.

In Nederland hadden we veel contact met een stel dat we kenden uit de paardenwereld. Zij is coach en hij is zzp’er. Ze hebben een eigen bedrijf.

Al snel vinden we een klik.

In Nederland hielp zij me om onze droom om naar Zweden te verhuizen door te zetten.

We maakten verschillende promotievideo’s voor het werk dat ze allebei doen.

Ze maakten de hele verhuizing met ons mee, en al snel kwam het bericht dat ze ons in Backsjön wilden bezoeken!

We hadden drie geweldige weken samen, deden heel veel en hebben ongelooflijk veel gelachen.

Beste vrienden op dat moment!

Zweden is geweldig, vinden zij ook.

Al snel volgen veel telefoongesprekken waarin we bespreken dat ook zij naar Zweden willen verhuizen.

Aan de positieve kant gaat het goed.

We leren steeds meer mensen uit het dorp kennen. Dat levert mooie avonden op, vaak met een hamburger of worstje op een van de vele grillplekken.

Op aanraden van vrienden uit het dorp gaan we kijken bij een klein rood huisje met veel land.

Meteen verliefd. Meer dan verliefd.

En nu?

We nemen contact op met de eigenaar en al snel mogen we binnen kijken.

Ooooooh, wat een heerlijke plek. Dit is onze droom!

We zeiden altijd: hier kunnen we onze dromen waarmaken en oud worden.

Naar de bank met een vast inkomen, een vast contract en een beetje spaargeld.

Vol goede moed zitten we daar en luisteren naar de mogelijkheden….. een positief gevoel.

We praten met de eigenaar van het huis, die erg blij is dat wij er willen wonen en dat de bank positief is.

Al snel volgt een tweede afspraak om alles in gang te zetten.

Helaas is deze afspraak een stuk minder positief.

Een hypotheek was niet mogelijk.

We moesten eerst een jaar in Zweden werken en een belastingaangifte kunnen laten zien.

Tot alles met de bank geregeld was, kregen we de kans om het huisje te huren.

Met mijn vaste baan was het mogelijk om een kleine huur te betalen, al was het allemaal erg krap.

Marco had een klein baantje in de wasserij, en hoewel het niet veel was, hielp elk beetje.

Het huisje had een aantal jaren leeggestaan en dat was te zien.

De eigenaar ruimde alles in één weekend leeg en wij verhuisden in het paasweekend.

We lieten een warm en groot huis achter, mooie herinneringen en lieve mensen die ons in donkere tijden een warme plek hadden gegeven.

Het voelde ingewikkeld, moeilijk.

Maar er was ook de grote druk om weer met de toekomst bezig te zijn.

Onze Nederlandse vrienden, die met twee paarden zouden komen, en Tonaco, die we bijna een jaar hadden gemist.

Ongeveer drie weken na onze verhuizing werd de reis naar Nederland gepland, zodat we samen met onze vrienden en Tonaco weer naar het noorden konden reizen.

Al snel bereidden Marco en ik wat beschutting voor de paarden voor.

Een omheining maken was niet makkelijk, omdat er nog veel vorst in de grond zat.

Samen met de drie dieren gingen we weer op weg naar een nieuw avontuur.

Half mei 2017: we rijden terug naar Nederland met de trailer, nu gevuld met oud ijzer voor een betere wegligging.

Een dag wachten om Tonaco weer te zien.

Het was spannend of we op tijd zouden zijn voor de afspraak met de dierenarts. De dierenarts kwam de paarden keuren voor de reis naar Zweden.

Eerst brachten we de kinderen naar mijn moeder. De meiden waren blij oma te zien en genoten ervan weer samen te zijn.

Marco en ik reden door naar Tonaco.

Hij was verhuisd in de tijd dat wij in Zweden waren.

Onze vrienden boden hem een plek in hun stal. Zo konden de paarden een beetje aan elkaar wennen voordat ze de lange reis naar Zweden zouden maken.

Ik voelde me warm vanbinnen en barstte van de zenuwen.

We waren te laat voor de dierenarts.

Dat was een feit dat we niet konden veranderen.

Na wat overleg kwam gelukkig alles goed.

Tonaco werd goedgekeurd voor transport.

De hoefsmid was er toen we aankwamen.

Tranen van geluk rolden in dikke druppels over mijn wangen.

Tonaco liet zijn hoofd laag hangen, met een twinkeling in zijn ogen.

Tegelijk schrok ik van hoe mager hij was.

Ondertussen had ik de basis van natuurlijk bekappen geleerd, en samen met onze vrienden, die erg gestrest waren als ik niet precies in de juiste lijn sneed, hebben we Tonaco’s hoef ingekort.

Die ochtend fluisterde ik in zijn oor dat ik hem nooit meer alleen zou laten en dat we nu naar het paradijs gingen.

We sliepen één nacht bij mijn moeder. Dit was ook de laatste nacht in mijn ouderlijk huis – dat was nu ook verkocht.

De volgende ochtend gingen we naar de markt om boodschappen te doen.

We bezochten ook nog één laatste keer het appartement.

We namen een paar persoonlijke spullen mee, waaronder de eettafel, de bankjes en de stoelen. Het paste allemaal precies langs één kant van de trailer.

De andere kant was voor Tonaco.

’s Middags reden we naar Tonaco.

Onze beste vrienden Joke en Hans waren er ook.

Joke, die ons ongelooflijk veel had geholpen. Een vrouw met een hart van goud die een enorme plek in ons hart heeft, net als Hans.

Hij is er altijd voor ons en bakt de beste gehaktballen die er bestaan!

We knuffelen, huilen en delen een laatste moment met Tonaco tijdens onze laatste momenten in Nederland.

Tussen het gekletter van hoeven door zegt Hans tegen me:

“Nicole, ik steun alles wat je tot nu toe hebt gedaan, maar deze stap met je nieuwe vrienden steun ik niet.”

Boem!

Au!

“Ach Hans,” zeg ik nog, “het komt wel goed.”

De levensles die ik hier leerde, is:

Luister altijd naar je hart en naar je echte vrienden!

Drie weken later lieten deze zogenaamde vrienden ons in Zweden achter zonder iets te zeggen.

Weg is weg…..

Er blijft een leeg en eenzaam, uitgemergeld paard achter.

Mijn oogkleppen vallen af.

Het is tijd om voor onszelf op te komen.

De pijn verandert al snel in bewustwording.

Yin en yang zijn Chinese begrippen voor twee tegengestelde principes/krachten die alle aspecten van het leven en het universum doordringen. Het yin-yangsymbool is de eeuwenoude Chinese weergave van de kosmische dualiteit.

Het is een periode van duisternis en licht tegelijk. Of de balans nog klopt, laat ik in het midden.

De tekst hierboven hoort bij de lichtere momenten, maar aan de andere kant was er ook duisternis.

Het zware werk vraagt veel van mijn lichaam; het doet vaak pijn.

Marco zit in deze periode niet lekker in zijn vel. Hij is boos uit machteloosheid over de regels hier in Zweden.

Zijn dromen om werk te vinden met de drone zijn weg.

Op allerlei manieren probeert hij tevergeefs ander werk te vinden.

Het is zwaar voor onze relatie.

Nog nooit hebben we in onze relatie van bijna 20 jaar zoveel ruzie gehad als in deze periode.

We voelen druk omdat onze vrienden uit Nederland komen met twee paarden.

Druk omdat we Tonaco in Nederland gaan ophalen.

De druk zorgt regelmatig voor uitbarstingen van emotie.

We twijfelen ook aan dit huis.

Het is niet ons droomhuis, maar het is er lekker warm en gezellig.

En zo is er weer een donker moment.

Thuiskomen

Juni 2018.

Eindelijk gebeurt het.

De bank geeft ons eindelijk een hypotheek, op voorwaarde dat we zelf 25% van de koopsom betalen.

Al ons spaargeld verdwijnt in één keer.

De papieren worden getekend.

Nu zijn we eigenaar van een klein huis, een schuur en vier hectare land.

Bij elke stap door de wei, samen met Tonaco, Marco en de meiden, roepen we:

“Ja! Dit is ons eigen land. We zijn op onze bestemming aangekomen.”

Dit is het.

We zitten op ons terras en kijken uit over de wei.

Die staat nu vol met vier schapen, twee paarden en kinderen die op een trampoline rondspringen.

De lifestylevluchtelingen zijn op hun bestemming aangekomen.

Het echte leven gaat gewoon door.

Er gaat geen week voorbij zonder een nieuw spannend avontuur.

Die vertel ik graag verder in mijn volgende blog:

De Nordic Mamma.